martes, 21 de febrero de 2012

EL MITO PELAGO DE LA CREACION

¿Conoces la leyenda de la diosa Eurinomo?

En el principio Eurinomo, la Diosa de todas las cosas, surgió desnuda del Caos, pero no encontró nada sólido en que apoyar los pies, y en consecuencia separó el mar del firmamento y danzó solitaria sobre sus olas. Danzó hacia el sur, y el viento puesto en movimiento tras ella pareció algo nuevo y aparte con lo que se podía comenzar una obra de creación. Se dio la vuelta y se apoderó de ese viento norte, lo frotó entre sus manos y he aquí que surgió la gran serpiente Ofión. Eurinomo bailó para calentarse, cada vez más agitadamente, hasta que Ofión se sintió lujurioso, se enroscó alrededor de los miembros divinos y se ayuntó con la diosa. Ahora bien, el Viento Norte, llamado tambien Bóreas, fertiliza; por ello las yeguas vuelven con frecuencia sus cuartos traseros al viento y paren potros sin ayuda de un semental. Del mismo modo Eurinomo tuvo un hijo.
File:Peter Paul Rubens 135.jpg

Luego asumió la forma de una paloma aclocada en las olas, y a su debido tiempo puso el Huevo Universal. Por su mandato, Ofión se enroscó siete veces alrededor de ese huevo, hasta que se empolló y dividió en dos. De él salieron todas las cosas que existen, sus hijos: el sol, la luna, los planetas, las estrellas, la tierra y sus montañas y ríos, sus árboles, hierbas y criaturas vivientes.

Eurinomo y Ofión establecieron su residencia en el monte Olimpo, donde el irritó a la diosa pretendiendo que era el autor del Universo. Inmediatamente ella le machacó la cabeza con su talón, le arrancó los dientes de un puntapié y lo desterró a las oscuras cavernas situadas bajo tierra.
Archivo:Friedrich August von Kaulbach - In Arcadia.jpg
A continuación la diosa creó las siete potencias planetarias y puso una Titana y un Titán en cada una: Theia e Hiperión para el Sol; Febe y Atlas para la Luna; Dione y Crios para el planeta Marte; Metis y Ceos para el planeta Mercurio; Temis y Eurimedonte para el Planeta Júpiter; Tetis y Océano para Venus; Rea y Cronos pra el planeta Saturno.

Pero el primer hombre fue Pelago, progenitor de los pelagos; surgió del suelo de Arcadia, seguido de algunos otros, a los que enseñó a construir chozas, alimentarse con bellotas y coser túnicas de piel de cerdo como las que la gente lleva todavia en Eubea y Fócida

Robert Graves "El mito pelago de la creación"

jueves, 29 de diciembre de 2011

LEO CASTELLI

                      

                                       Leo Castelli seated, Jasper Johns standing
Como buen italiano, a Leo Castelli (Trieste, 1907-Nueva York, 1999) le gustaba ir impecable. Con americana y corbata. Y así, pero rizando el rizo, le retrató uno de sus descubrimientos artísticos, Andy Warhol: con traje y envuelto en un abrigo de marta cibelina de Bergdorf Goodman, los grandes almacenes de lujo en pleno Manhattan. A esa isla emigró huyendo del fascismo tras haber realizado una incursión como marchante en París y donde abrió, en 1957, una galería de arte en el 420 de West Broadway convirtiendo ese lugar en una especie de Eldorado para los artistas: "Todo empezó con Rauschenberg, Johns y Twombly; después continuó con Frank Stella; vinieron luego los artistas minimalistas, los artistas conceptuales, y a comienzos de los setenta, Nauman y Serra", declaró en una ocasión.

Despues de esta introducción de EL PAIS, yo digo que conocí a Leo Castelli, en su gallería en Nueva York. Recuerdo su español con fuerte acento italiano- esto ocurrió en los ochentas- y a mi me dio la impresión, quizás fue el momento, de un cierto desengaño con el arte...

Es que necesitas "renovar los votos día a día". Crees en el arte, porque si al ser humano le quitas la creatividad ¿Que queda? A veces cuando alguien escupe en una pared y te dice que es UNA OBRA MAESTRA porque es saliva de artista, le dirías nuestra expresión - "vai a merda" pero al día siguiente descubres algo y vuelves a la eterna pregunta ¿Como lo hizo? ¿Como lo consiguió?...y el corazón te late más fuerte...y...

Bueno, tambien es cierto, que en un mundo en RENOVACION- a lo mejor- tambien es momento de "desenmascarar" Ahhh Quien pudiera volver dentro de cien años!!! ¿O no es necesario que nada nos sobreviva?

LA EDAD Y LA TEORIA DE LA RELATIVIDAD



Viene Teo corriendo por el pasillo, escucho un grito de sorpresa: Eres tuuuuuuuuuu!- Se acerca y me enseña una foto, me mira ¿Eres tu?- Si, le digo- "un día fui joven". Seguía con esa mirada perpleja que ponen los niños cuando no entienden algo.... A ver te lo digo tipo cuento...

Había una vez unos señores en Egipto, que estaban construyendo unas pirámides, unos monumentos que con el tiempo se convirtieron en MARAVILLAS DE LA HUMANIDAD- pues ya, en aquella época me llevaban en una canastilla, porque, aunque tardarás en comprenderlo, un día tambien fui niña, y más bebé que tu


Será jodido!!!!! (ja, ja)

DUELO


Llamó, uno de estos días, una señora a la radio. Dijo que su marido acababa de morir, su voz sonaba muy triste y la llamada era una petición de socorro a un "ente anónimo" como si sintiera la sensación de vergüenza de que alguien le viera la cara....

"Mi marido ha muerto, pero ha venido dos veces a meterse en mi cama" Dijo con voz temblorosa.

¿Que se ha metido en su cama? ¿Quiere decir que le ha hecho el amor?- Preguntó la presentadora del programa

"Si, así es, se mete en mi cama y me abraza" confesó la mujer avergonzada

La presentadora en un alarde de ignorancia le espetó ¿Ha ido usted a psiquiatra? ¿Toma usted algún tratamiento?

Yo no voy a llamar a la radio, mi querida señora, pero me gustaría decirle que USTED NO ESTÁ LOCA NI NECESITA TRATAMIENTO- ESO SE LLAMA SIMPLEMENTE "DUELO"

Cuando nos falta ese ser que queremos, que es la mitad de nuestra vida, lógicamente es como si nos vaciaran. La mente es la que entra en juego y RETIENE, y si retiene ESTÁ. Disfrute usted mientras pueda contar con su presencia. Sentirá su calor y su cariño durante un tiempo... no se asuste cuando note su sombra vigilante, pero eso si- SALGA... Póngase usted unas gafas de sol y deje que el viento seque sus lágrimas. Su cuerpo frío de autómata poco a poco irá notando los rayos del sol y será el momento de "vaciar su armario" y dejar de oler su ropa. Usted está renaciendo y EL necesita descansar, es el momento de abrir la ventana...

UN BESO

domingo, 25 de septiembre de 2011

Jorge Castillo y sus circunstancias




Intento recordar, pero soy muy mala para las fechas...Seguro que era a finales de la década de 1980 o principios de 1990, cuando hice un viaje por Estados Unidos y Canadá. No sé si siempre tengo yo el morro torcido cuando pienso en USA o porque ya lo tenemos demasiado visto en las películas NUEVA YORK no me impresionó, me refiero a la ciudad en sí, pero tengo que reconocer que sus habitantes si que me resultaron peculiares. Era el momento en que los españoles ibamos en plan muy chulo y empezaron a llamarnos "los give me two"- NUEVOS RICOS descubriendo que en el PRIMER MUNDO había mucha miseria. Las mujeres iban a todas partes en zapatillas, los zapatos de tacón metidos en una bolsa. Alli ya los empleados de comercios y oficinas se agolpaban en las puertas fumando su cigarrillo de las once. Una serie de tiendas pequeñas y con el mismo aspecto de las películas de los años 40 hacían servicios como lavado y planchado de camisas en el mismo día. Otros pequeños comercios con aspecto similar te ofrecían "revelado de fotografías en 24 horas"- Yo dejé alli mis fotos y ni en 24 ni en 48 horas- menos mal que cumplieron y me las enviaron por correo. Los contrastes, aquel Broadway lleno de glamour a la entrada de los espectáculos mientras aquellos pobres "sin hogar" dormitaban en la calle agarrados a la botella, eso si "cubierta con una bolsa de papel"- (pura hipocresía americana). Me encantó pasear por Little Italy comiendo costilla de cerdo con la grasa resbalandome por las manos, comprar un perrito caliente a un individuo que llevaba un carrito y me recordaba mucho a IGNATIUS REILLY y ver un policía bailando ante el caos que se le había armado delante de él en un cruce. Y vi muchas galerías de arte, supongo que todo ciudadano americano puede tener un MIRÓ, juzgando por la cantidad de "grabados" que vi. Y conocí a galeristas como LEO CASTELLI. Nos habló en italiano chapurreado con español, me dio la impresión de un ser "ya de vuelta", un descreido, incluso del mundo del arte, en aquel momento. Una persona muy interesante.
A mi "compañero del alma" de entonces le encantaba Jorge Castillo. Había comprado dos cuadros suyos en Barcelona procedentes de una galería belga, donde el pintor había vivido. JORGE CASTILLO, pintor nacido en Galicia pero que fue llevado a Argentina siendo muy niño, vívía en Nueva York, tenía un gran estudio en el Soho y la Marlborough lo había fichado como pintor de la galería. Quedamos de vernos en el estudio y le pregunté por el precio de un cuadro que me gustaba. Sacó un metro, midió la tela, yo seguía sus pasos asombrada, esperando que sacara una báscula y lo pesara como hacen cuando vamos a comprar toallas a Portugal, me dio el precio, pero aparte de no tener dinero, la líbido ya se me había bajado. Nos invitó a comer en el Village, es una persona muy agradable y educada pero en mi cabeza retumbaba una idea "aqui no hay sitio para el romanticismo..." Ya me explicaron despues, que lo "de medir" alli lo hace todo el mundo y lo del arte no deja de ser una transación comercial.
¿Y que paso con Jorge Castillo? Laxeiro lo apreciaba y respetaba mucho. Me contó como una vez, en Buenos Aires se le acercó Jorge y le pidió consejo y Laxeiro le dijo: " A ti no tengo nada que enseñarte". Pertenecía a la MALBOROUGH, lo que da mucho prestigio. Yo veía sus obras en ARCO y seguía su trayectoria, siempre buena.

JORGE CASTILLO es uno de los mejores pintores del siglo XX, eso creo. Podría decir aqui una tontería facil como que "se le fue la cabeza"- y algo de razón tendría... ¿Abandonó la Malborough?
Se separó y se vino a vivir en Madrid y vi sus cuadros en exposiciones cutres. La imagen es algo muy importante. Recuerdo las palabras de Laxeiro "Cando eu non estea, non deixedes de coidar a miña obra"
Cuento todo esto, pero no me canso de ver su obra, es UN GRAN PINTOR
En fin, la vida es la vida, pero reitero que pese a todo LA OBRA DE JORGE CASTILLO, ahí está y es lo que cuenta

sábado, 27 de agosto de 2011

ASUNCION BALAGUER, ESA MUJER QUE ME GUSTARÍA ABRAZAR



No me pasó lo mismo que con Gabino Diego, a ella la vi en un aeropuerto, sentada, con un neceser en el regazo, con aspecto desvalido, pero no me atreví a acercarme. Me arrepiento muchísimo de mi falta de decisión. Asunción Balaguer pedía en aquel momento un abrazo, toda muestra de cariño sería poco, pero allí estaba, sola, con aspecto de desolación. Con Gabino, nos encontramos en un aeropuerto tambien, en una de esas horas tontas en que uno espera un enlace y deambula por ese inhóspito Barajas. Me acerqué yo y la conexión fue fácil ¿A donde vas? pregunté. A Barcelona ¿Y tu? Yo al sur... Vale, cuando vaya a Vigo, que voy a ir pronto ven al teatro, te reconoceré...Así acabó nuestra conversación y me quedó la sensación de ser un amigo de esos que conoces de siempre...pero con Asunción ¿Por que no acerqué?

Acababa de morir Paco, aquel hombre al que no sólo entregó su corazón sino tambien su vida. Asunción Balaguer pertenecía a una familia acomodada y decidió dedicarse al teatro en esa época que esa decisión no se comprendía, pero la apoyó su madre, una mujer inteligente que entendía el arte como la mayor riqueza.

Triunfó en el teatro y en el cine, pero en su vida se cruzó PACO (Francisco Rabal) y se enamoró. Ella lo conocía bien, era guapo, seductor, el artista español del momento, lo dejó todo por él. Paco, seguro que dejaba el corazón en casa, pero su cuerpo lo entregaba a toda mujer que se le pusiera a tiro. Entregaba el dinero en casa y la familia de Asunción le aconsejaba que "guardase" algo para ella. Hoy la escuchaba en la radio y no sé porque no me sorprendía- "Como iba a guardar algo que el me daba, todo lo que había era suyo"- Una mujer generosa, luchadora- "Cuando paseaba por un parque y veía esas parejas de mayores pasear cogidos de la mano, soñaba el día que lo pudiera hacer con Paco"- "Y lo conseguí, durante unos años,Paco fue mío, sólo mío"

Imagino lo que supuso para ella la muerte de Rabal, un barco sin timón, pero no se derrumbó, a los diez días de la pérdida de su marido firmó el primer contrato para su reaparición en el teatro y hasta hoy no ha parado. A sus 86 años está trabajando en el teatro, en el cine y en la televisión.

Confiesa que le encanta la televisión, dice que cuando Paco llegaba a casa y ella estaba viendo un folletín de esos latinoamericanos, Rabal decía ¿Como una mujer que lee a Saramago puede ver eso? Y ella se reía, y yo me reía- En un mundo de hipocritas en que todos despotrican contra ciertos programas de televisión y que además les ofenden que los emitan- ¿Se inventan las audiencias? Pero para mi la noticia más importante es que está incorporada a "AMAR EN TIEMPOS REVUELTOS" y yo estoy deseando verla en su papel de Hortensia


sábado, 13 de agosto de 2011

MARABILLOSOS POEMAS DE AMOR A MORAIMA


CELSO EMILIO FERREIRO

Esta frol derradeira, brando sono
das miñas outas noites, qué donaire
que leda compañía de domingo.

Qué anada farturenta
os meus velos amores sempre novos,
sempre distintos, sempre unha solpresa,
no fío do amencer entre bruídos
de tranvías que esperan a cidade.

Muller, irmá e nai, nada no aramio
dun lonxano teléfono do vento
Voz querendoas de azas que acariña
os meus camiños tristes.

Esposa e filla, meus segredos
a cachón sobre a canle do meu peito,
dos meus ollos de terra
que o mesmo Dios labrou en mármul quente.

Eiquí estou i estarei por toda a vida,
agora un home, mañá cinta de estrela,
sempre fidel á frol dos meus amores,
muller, irmá e nai, esposa e filla,
catro voces nun beixo, catro patrias
nunha soa bandeira estremecida.





Querida nono esquezas, hai palabras
que é pecado dicilas niste tempo.
Palabras que non debes pronuncialas,
nin xiquera pensalas, cavilalas.
tetexalas, gabalas, escribilas...
Moito menos berralas.
Espoa, toma nota e non esquezas
nin digas libertá palabra triste
con peligro de morte a calivera.
Si é certo que me queres nunca digas
esta palabra estúpida
que ten dentes e morde coma un lobo
Nin digas tan xiquera
as verbas derivadas,
por moi lonxano e vago
que sexa o parentesco etimolóxico,
como son verbi gratia, libertino,
liborio, liberata, libre cambio.

En troques di da cadea, viva, viva,
si señor, moitas gracias, Dios llo pague

¡Xa verás que felices imos sere!




DIXO Moraima;
nunca poiden enxergar
que por ser fillo do vento
que namora á libertá...
ti teñas que ser á forza
un perigroso elemento,
sospeitoso e pecadento.

Ti non podes enxergalo.
Moraima, pro eu fai tempo,
fai moito tempo que o enxergo

CANDO quero vivir
digo Moraima
Digo Moraima
cando semento a espranza
Digo Moraima
e ponse azul a alba

Cando quero soñar
digo Moraima
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse o mar en calma.

Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima cando a mañá e crara
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima.



DICEN
que a vida é
unha estrela fugazzzzzz
que cruza o ceo
na noite.

Pro ti e máis eu
cruzámolo
collidos
da mau
coma dous namorados.

Non foi
tan fugaz
o noso paso,
aunque foi moi escura
a noite
que nos tocou en sorte





MORAIMA, por seguir a miña roita
de poeta inconforme
viviche ó veu carón días amargos
de crudel desamparo en terra allea.
Por seguir os meus pasos tan incertos,
trocache as túas mans de seda
por dúas pombas ásperas
pra que o noso fogar desarbolado
semellase un navío entrando en porto.

Aturache o infortunio
sin verquer unha bagoa,
o rostro sempre erguido,
altiva, vertical, como si foses
unha raíña anterga.

Por ser a miña sombra proteutora,
tiveche que vivir entre badúas
no páis dos mesquiños promotores
de vanidá minifundia;
señoritos sen caste,
propietarios de pouco,
candongas de domingo,
merdellonas metidas a madamas,
pícaros, desestores, desleigados,
monicreques, malandros, alcaiotes.

Ti pideches soerguerme diste estrume,
¿Cómo che pagarei favor tan grande?



Eu xa te busquei
cando o mundo era unha pedra intaita
Cando as cousas buscaban os seus nomes,
eu xa te buscaba.

Eu xa te procurei
no comezo dos mares e das chairas.
Cando Dios procuraba compañía
eu xa te procuraba.

Eu xa te chamei
cando soio a voz do vento soaba.
Cando o silenzo chamaba polas verbas,
eu xa te chamaba.

Eu xa te namorei
cando o amor era unha folla branca.

Cando a lúa namoraba as outas cumes,
eu xa te namoraba.

Sempre,
dende a neve dos tempos,
eu, na túa ialma.

Celso Emilio Ferreiro